მოსახლეობა  ყველაზე ხშირად მიირთმევს შემწვარ კარტოფილს, ლობიოს და აჯაფსანდალს, ხორციანი კერძები კი შედარებით იშვიათია. დაბალი და საშუალო დონის მქონე რესპონდენტები ძირითადად ზეთით და ბოსტნეულით იკვებებიან. ხილი და ხორცი ხელმისაწვდომია მხოლოდ გამოკითხული მაღალშემოსავლიანი ოჯახების უმრავლესობისთვის.

“საქართველოს მოსახლეობის უმეტესობა ნახშირწყლოვან საკვებს მოიხმარს და განიცდის ხორცეული და თევზეულის ნაკლებობას, რომელიც მდიდარია ცილებით, რკინით და A ვიტამინით.

მოსახლეობის მხოლოდ 1/3 მოიხმარს რკინით მდიდარ საკვებს, რომელსაც ძირითადად იღებს ცხოველური წარმოშობის პროდუქციიდან. რკინით მდიდარი საკვების მოხმარება განსაკუთრებით დაბალია ქალებსა და ბავშვებში – მხოლოდ 33–34%,”.

 საქართველოს 10-17 წლის ასაკის ბავშვების დაახლოებით ნახევარი მოკლებულია ვიტამინებითა და ცილებით მდიდარ საკვებს, ბავშვები ჭამენ ნაკლებ ბოსტნეულს, ზეთს და ცხიმებს, რძეს და რძის პროდუქტებს, ვიდრე სრულწლოვნები. უფრო მეტიც, გამოკითხული ბავშვების შედარებით ნაკლები პროცენტული ოდენობა იღებს ხორცს, ფრინველის ხორცს, თევზს, ზღვის პროდუქტებს, კვერცხს და პარკოსნებს,  რაც აუცილებელია ბავშვის მზარდი ორგანიზმისთვის, განსაკუთრებით მისი ფიზიკური და გონებრივი განვითრების ხელშეწყობისთვის. შესაბამისად, კვების ასეთი რაციონი ქმნის ცილოვანი დეფიციტით გამოწვეული მდგომარეობების განვითარების რისკს, რაც ბავშვებში განვითარებასა და ზრდაში ჩამორჩენით გამოიხატება.

“ კვების  მრავალფეროვნება ყველაზე დაბალია   პენსიონრებისა და დაბალშემოსავლიანი რესპონდენტების შემთხვევაში. მათი უმეტესობა აცხადებს, რომ ძირითადად ბურღულეულით და ბოსტნეულით იკვებება,” – ნათქვამია კვლევაში

კვლევაში გამოკითხული ოჯახების 58% აცხადებს, რომ ბოლო 12 თვის განმავლობაში ვერ მიიღეს რომელიმე სახის სურსათი.

 კვლევის შედეგების მიხედვით საქართველოში ოჯახების საშუალო თვიური შემოსავალი შეადგენს 575 ლარს და თითქმის ნახევარი  საკვებზე იხარჯება.

დაბალშემოსავლიანი ოჯახები საკვებზე  ხარჯავენ თავიანთი შემოსავლის 65%-ს, ხოლო მაღალშემოსავლიანი ოჯახები – მხოლოდ 35%-ს.