ცნობილი მთარგმნელი ლანა კალანდია სოციალურ ქსელში ეხმაურება საქართველოს უახლესი ისტორიის ფაქტების კონიუნქტურული, სახელისუფლებო ინტერპრეტაციის მცდელობებს და ერთერთ გამოსავალს ხედავს “ისტორიული მეხსიერების“ შესახებ კანონის მიღებაში,
,,მე მაინც მგონია, რომ არ შეიძლება მუდმივად თავს ვიმართლებდეთ: რომ ომი ჩვენ არ დაგვიწყია, რომ 9 აპრილს “დავკაში“ არ დავღუპულვართ, რომ არ ვართ ჰომოფობები და ასე შემდეგ. უნდა არსებობდეს ,( როგორც ესპანეთში) კანონი ,, ისტორიული მეხსიერების შესახებ'', რომელიც ასეთი შინაარსის გამოსვლებს სამართლებრივად გასცემს პასუხს. მხოლოდ ასეთი კანონი დაიცავს ჩვენს უახლეს ისტორიას ყალბი ინტერპრეტაციებისგან, დაიცავს ჩვენს სახელმწიფოებრივ ინტერესებს, გაუფრთხილდება იმ ხალხის სახელსა და ღირსებას, ვინც ამ ბრძოლას შეეწირა და აგვარიდებს საზოგადოებრივ დაპირისპირებას.'' – წერს ლანა კალანდია.
შეგახსენებთ, რომ მეხსიერების პოლიტიკა წარმოადგენს შინაურ და გარეშე მოწინააღმდეგეებთან პოლიტიკური ბრძოლის არენას და ერთერთ მნიშვნელოვან მეთოდს წარსული მოვლენების სელექციის წინააღმდეგ პოლიტიკური კონიუნქტურის შესაბამისად, რასაც ეწირება ისტორიული სიმართლე.
რამდენადაც გარეშე მტერი მიისწრაფვის მოახდინოს წარსულის მოვლენების თავისი, მტრული ინტერპრეტაცია, სამამულო ისტორიკოსების მოვალეობაა გაუწიონ მას წინააღმდეგობა კონტრ არგუმენტებზე დაყრდნობით და, პირველ რიგში, შესაბამისი კანონების მიღებით, რაც გააკეთეს ესპანეთში, უფრო ადრე კი გერმანიასა და პოლონეთში. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მსგავსი კანონის მღება აქტუალურია ბალტიისპირეთის ქვეყნებშიც.
მეხსიერების პოლიტიკა შესწავლის საგანი გახდა ბევრ სხვა ქვეყანაში მაშინ, როდესაც , არაერთი პრბლემა შექმნა ერთი და იგივე ისტორიული მოვლენების განსხვავებულად წარმოჩენამ და შეფასებამ სხვადასხვა საზოგადოებაში : როდესაც საზოგადოებები საკუთარი ისტორიიდან ზოგიერთ მოვლენას მნიშვნელობას ანიჭებენ, ზოგს კი ჩქმალავენ ან მათ კონიუნქტურულ ინტერპრეტაციას ახდენენ.
საქართველოში რუსეთ-საქართველოს ომის ხელისუფლებისმიერი ცრუ ინტერპრეტაციის ბოლოდროინდელი ცდები გვიჩვენებს, რომ მეხსიერების პოლიტიკის განვითარება და შესაბამისი კანონის მიღება გადაუდებელი საქმეა, რამდენადაც კოლექტიური მეხსიერება პოლიტიკურიი პროცესების არა მხოლოდ შედეგი, არამედ მნიშვნელოვანი განმაპირობებელი ფაქტორიცაა.