ეს პოსტი ჩემი ყველა პოსტისგან ყველაფრით განსხვავებულია, გაგიკვირდებათ და …მტკივნეულიც! ამავე დროს, პასუხისმგებლობითაა ნაკარნახევი. არ ვიცი რამდენად სწორად მოვახერხებ ჩემი ემოციის გადმოცემას, მაგრამ ვეცდები:
სკოლა და სასკოლო ცხოვრება ჩემთვის ღირსების საქმე იყო! 35 წლის განმავლობაში ერთი დღე არ მახსოვს დუნე, უშინაარსო, სამსახურეობრივი მოვალეობის მოხდის ნიშნით ჩავლილი, მაგრამ დგება მომენტი, როცა გრძნობ რომ ცვლილებაა საჭირო-ცვლილება შენს ცხოვრებაშიც და სასკოლო ცხოვრებაშიც.
მივდივარ და გულით მიმაქვს სიხარულიც და ეჭვნარევი სევდაც, რასაც უშენობასთან შეგუების სირთულე ჰქვია, ჩემო საყვარელო სკოლავ! მე შენ როგორც სულიერს და ყველაზე ახლობელს, ისე გიფრთხილდებოდი და გელოლიავებოდი!
მადლობა ყველას, ვინმაც ეს გზა ჩემთან ერთად გამოიარა. უდიდესი სიყვარული ჩემგან ჩემს ნამოწაფრებს და მოწაფეებს, რომლებიც ჩემი მისამართით მადლიერების გამოხატვას არ ერიდებოდნენ!
ჩემი ნაბიჯი მხოლოდ ჩემი ხანგრძლივი ფიქრის შედეგია და არა გარეგანი მიზეზებით განპირობებული!
ყველა მომავალი წარმატება უზომოდ გამახარებს.”-წერს მანანა მებონია.