,,გუშინ გადავიღე, დღეს ალბათ არც დგას. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი თეატრი შენდება, გული მაინც ჩამწყდა. მშვიდობით, მეგობარო'' – ასე ეთხოვება ზუგდიდის თეატრის შენობის რღვეულ ნაშთებს პოეტი ნიკა ლაშხია თავის პირად ფეისბუქგვერდზე.
მის ამ პოსტს ბევრი ზუგდიდელი ( და არამხოლოდ) ეხმაურება ურბანული და ადამიანური სევდით. კომენტარების ავტორები ძირითადად ახალგაზრდები არიან, რომელთაც მხოლოდ მშობლებისგან შეიძლება იცოდნენ, რას ნიშნავდა ეს შენობა ახლა უკვე ძველი ზუგდიდისათვის, რადგან ის, რასაც ისინი შეესწრნენ, ძველის აჩრდილი და ნაშთი იყო მხოლოდ.
ყველაფერი ცვდება სულის გარდა. ეს შენობაც ფიზიკური თვალსაზრისით გაცვდა და გაილია, ინგრეოდა, ნაწილ – ნაწილ იშლებოდა, მაგრამ მაინც უძლებდა და ბოლომდე ატარა თავისი მისია იმიტომ, რომ მის რღვეულ სხეულშიც ( როგორ იქნება, აქ შექსპირი არ ვახსენოთ) სხვა სული იდგა. სწორედ ეს სული კარნახობს ახალგაზრდებს, რომ ეს შენობა შენობაზე მეტია და სწორედ ეს მემკვიდრეობითობა და თაობებს შორის ზიარი განცდები ანელებს დღევანდელი დღის სევდას
მადლობა თეატრს და მადლობა ახალგაზრდებს ამ შეგრძნებისთვის.
,,იმედს ვიტოვებ ფეხბურთის მოედნის ბედს არ გაიზიარებს თეატრიც და კეთილსინდისიერად დახარჯავენ ფულს , ნორმალური სტანდარტებისას ააშენებენ '' – ესეც ახალგაზრდების კომენტარებიდანაა.