ახალდაარსებული ჟურნალი, რომელმაც საბჭოური პათოსი იმთავითვე დაძლია და უარი თქვა წინა ფასადის შელამაზებაზე – ეს არის “ებგური” (დამაარსებელი ზ. სარია). გამოცემა აერთიანებს შემოქმედებს, რომლებიც მაძიებლის ჟინით არიან მომართულნი და არ აკმაყოფილებთ ის, რაც უკვე იყო ქართულ ლიტერატურაში. გამეორებას არანაირი აზრი არა აქვს. ნამცეც-ნამცეც რომ აგროვო ახალი გამომსახველობითი საშუალებები, უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, მიაგნო მათ, ეს ბევრად ღირებულია, ვიდრე დიდ ფორმებში გაიმეორო უკვე კარგად ნაცნობი მხატვრული საშუალებები.
“ებგური” მეექვსე წელია არსებობს (2017 – 2022 ) და იკრებს გარშემო ლიტერატურის გურმანებს.
წელს ორი ნომერი გამოვიდა, N15, რომელიც შეადგინა სოფო წულაიამ და N16, რომელსაც ოთარ ჯირკვალიშვილმა ურედაქტორა.
ჟურნალთან არსებობს გრანელის პრემია. თუ ნომრები კარგად გაიყიდება, გაჩნდება თანხა, რომლითაც წელს მეოთხედ გაიცემა გრანელის პრემია პოეზიის ნომინაციაში.
მკითხველებო, დაინტერესდით ჟურნალ “ებგურით,” შეიძინეთ და იკითხეთ იგი.
ამასთან ერთად, შეიძლება თქვენთვის ინტერესმოკლებული არ იყოს ზეინაბ სარიას “რას მეტყვის სამოცდამეათე?” ეს არის ახალგამოცემული წიგნი, რომელშიც შემდეგი პოეტური ციკლებია: პამელა ჯოუნსის ლექსები (ავტორის მისტიფიკაცია), ერთსიტყვიანი ლექსები, ჩაყრუებულრითმიანი ლექსები, “და სხვა ლექსები,” მეგრული და საბავშვო პოეზია.
არც ებგურის ახალი ნომრები იარსებებდა და არც ეს ახალი წიგნი, კულტურის სამინისტროს რომ არ შეეწყო ხელი ფინანსურად. აქვე მადლიერება უნდა გამოვხატოთ გამომცემელ ლევან თითმერიას მისამართით /გამომცემლობა “საარი”/, რომელმაც პროექტით გათვალისწინებულ ვადებში შეასრულა ყველა სამუშაო და მონაწილეობა მიიღო წიგნის გარეკანის გაფორმებაშიც.
მკითხველებო, “ებგურის” 2022 წლის ნომრები, გვერწმუნეთ, იმედგაცრუებას არ განგაცდევინებთ და არც ლექსების კრებული დაგტოვებთ გულგრილს.