ჩვენი ატოცური სახლის აივნიდან, პირდაპირ და შორს, საოკუპაციო ზოლი ჩანს.
ბინოკლიც იმიტომ ჰკიდია აქ, რომ დილით, სანამ ორკების ჯიხურის პირდაპირ დავდგებით და შემოვლას დავიწყებთ, გადავხედოთ, რამე ხომ არ შეიცვალა, საინჟინრო ჯგუფი ხომ არ გამოჩნდა და ა.შ.
დაახლოებით 10 წუთის წინ ორკების საინჟინრო მანქანა დავლანდე, ბალთის ბაზიდან მოდიოდა, ზოლს ჩაუყვა ტყისპირზე და ტყეში გაუჩინარდა – სათვალთვალო არეალში არ გაჩერებულა.
მაგრამ ამას იმიტომ კი არ ვყვები, რომ აი, დილიდან როგორ ვართ და რამე, არა…
მანქანის გამოჩენიდან სამი წუთი იყო გასული, რომ ჩვენს პირდაპირ მცხოვრებმა ადგილობრივმა გადმოირბინა, ლამის ფეხშიშველმა, ბიჭებო, "გაზიკი" გამოჩნდაო…
ამიჩუყდა გული…
მაგარი სოფელია ატოცი.
ძალიან მაგარი ადამიანები ცხოვრობენ აქ.
ჩვენი ატოცი.''
ჩვენი ბიჭები სამშობლოს სადარაჯზე. ძალა ერთობაშია. – დავძენდით ჩვენ
